محیط عایق عایق های تعلیق دیسکی باید استحکام مکانیکی و الکتریکی مورد نیاز برای خط انتقال را داشته باشد و در شرایط جوی در حال تغییر شدید پایداری ترمومکانیکی را حفظ کند. عایق‌های ولتاژ بالا می‌توانند ولتاژ عملیاتی معمولی، اضافه ولتاژهای داخلی دوره‌ای و اضافه ولتاژهای جوی را تحمل کنند.
عایق های تعلیق را می توان با اتصال مکانیکی چندین واحد مقره به رشته های عایق مونتاژ کرد. تحت ولتاژ فرکانس توان، قدرت عایق خارجی یک عایق اغلب با فاصله نشتی یا نسبت نشتی آن مشخص می شود. فاصله نشتی به کوتاه‌ترین فاصله یا مجموع فواصل در امتداد سطح بیرونی مقره بین قطب‌ها تحت ولتاژ کاری معمولی اشاره دارد. یکنواختی توزیع ولتاژ یک رشته عایق به ظرفیت اصلی آن بستگی دارد. رشته‌های مقره با ظرفیت اصلی بزرگ‌تر برای کاهش ولتاژ مقره‌ها در نزدیکی سمت هادی و سمت زمین مفید هستند، در نتیجه تداخل رادیویی را کاهش می‌دهند، تلفات کرونا را کاهش می‌دهند، عمر سرویس را افزایش می‌دهند و ولتاژ فلاش‌اور کل رشته را افزایش می‌دهند.
پارامترهای کلیدی عملکرد عایق‌های ولتاژ بالا{0} عمدتاً شامل ولتاژ نامی، ولتاژ مقاومت در برابر خشک/مرطوب فرکانس توان، ولتاژ مقاومت در برابر ضربه، بار آسیب مکانیکی، فاصله خزش، نسبت خزش و قدرت شکست الکتریکی است.
